Орада ёзмаганимга ҳам мана ҳадемай бир йил бӯлади. Бу орада анча воқиалар бӯлиб ӯтди. Мана иккинчи курсни ҳам битирай деб турибман. Жоним билан кӯп жойларни бориб зиёрат қилдик. Жумладан, Ню Йоркдек шаҳри азимга бориш насиб этди. Воқиалар тафсилотига унча киришмайман. Март ойида жоним ватанга қайтди. Ҳозир Азизжон билан бирга Тошкентдаги уйимизда турибди. Биз янги ӯғилчанинг дунёга келишини интизорлик билан кутаяпмиз. Онам анчадан бери Тошкентда улар билан бирга. Укам ҳам имтиҳонга тайёргарлик кӯриш мақсадида келган ва бирга туришибди. Бугун отам билан синглим ҳам Сарисоиёдан келишади.
Айтмоқчи, Азизжон ӯнгача санашни ӯрганиб олган. Ҳар доим гаплашганимда ҳузур қиламан. Бундай кунларда улар билан бирга бӯла олмаганимдан баъзан афсус қиламан. Лекин молиявий қийинчилик туфайли, бу ерда қолишга қарор қилдим. Ҳозир илмий раҳбарим билан нейтрон юлдузлар ҳақидаги масъалаларни ишлаяпмиз. Бунинг устига дарс ҳам бераяпман. Янгиликлардан ёзиб тураман.
